با سلام
یکی از دلایلی که کمتر روش کنترل تغییرمکان تیرهای آیین نامه ACI و آیین نامه ایران توسط محاسبین مورد استفاده قرار می گیرد، وقت گیر بودن محاسبه Ie است. برنامه پیوست با دریافت مشخصات طراحی مقطع و مقدار لنگر نهایی وارده به آن، Ie را محاسبه می کند(به انضمام یک مثال):
رمز فایل: www.omran-yar.ir
علاوه بر این جدول ۷.۳.۱.۱ آیین نامه ACIحداقل ضخامت تیر ها یا دال های یک طرفه وقتی که حمل کننده یا متکی به پارتیشن ها یا نازک کاری نیستند را مشخص کرده است. عموما محاسبین از این جدول (مشابه مبحث نهم) استفاده می کنند بدون آنکه وارد دشواری های محاسبه خیز شوند. طبیعی است که همانطور که خود آیین نامه هم ذکر شده تضمیمی برای آسیب ندیدن پارتیشن ها یا نازک کاری ها در این حال وجود ندارد. جدولی در کتاب طراحی سازه های بتنی James K. Wight وجود دارد که در ادامه ملاحظه می کنید:
همانظور که ملاحظه می شود در صورتی که از نسبت های مشخص شده استفاده شود حتی اگر تیر یا دال یک طرفه متکی به پارتیشن ها یا نازک کاری های حساس هم باشد نیازی به محاسبه مستقیم خیز نیست. استفاده از این جدول بسیار ساده بوده فقط کافیست نسبت بار ماندگار (بار مرده + سی درصد بارزنده برای کاربری های معمولی) به کل بار وارده و نسبت w محاسبه شود. این جدول برای کاربردهای معمول بسیار مفید است.